www.ANJAVANDEPOLL.nl       

 

ZWERFKUNST... "TITIA" WILD ART NO.1


“Titia” is verheven tot zwerfkunst, Wild Art op z’n Engels.
Augustus en september 2008 stonden in mijn agenda volgeboekt met leuke kunstzinnige activiteiten. Ik moest ze allemaal afzeggen doordat mijn voet brak, waarna ik wekenlang licht depressief, kreupel en in paars gips gegoten op de bank hing te balen. Uitingen ŕ la Gordon Ramsey en Kaptein Haddock ontsnapten regelmatig uit mijn keel, zeker wanneer ik weer te snel iets wilde en mijn voet, knie en rug in opstand kwamen. Het lukte me desalniettemin om dit negatieve gebeuren in iets positiefs te draaien door plannen te smeden voor het post-gips-tijdperk. Als een kind zo blij klotste ik begin oktober met mijn inmiddels ietwat onwel riekende gipsvoet de gipskamer in. Cirkelzaag erop, een klodder desinfecteerspul en het specialistische oog van de chirurg erover, gevolgd door de spreuk “Sta op en wandel”. En zo geschiedde, hoewel mijn nu onbeschermde, gekrompen voetje tegen de verwachting in toch wel behoorlijk pijn deed toen deze mijn volle gewicht weer op zich kreeg en moest afrollen. Nu kon ik aan de gang gaan met de uitvoering van plan A!

Gesmeed plan A is het uitzetten van ‘zwerfkunst’. Da’s leuk en spannend. Het recept is heel simpel: zet een schilderij in een openbare ruimte, vermeld er een gebruiksaanwijzing op, neem afscheid en wacht tot je bericht krijgt van degene die het meegenomen heeft.

Welk schilderij ben ik bereid op te geven en wat zijn de voorwaarden waaraan het schilderij moet voldoen en waar laat ik het achter? Ik kies voor “Titia”. Dit schilderij uit 2002 is  kleurrijk, handzaam, heeft zijn sierlijke functie in mijn eigen woning voldoende vervuld (was wegens overbevolking van mijn wanden inmiddels al verbannen naar een stukje muur in  de inloopkast), ietwat multicultureel en gewoonweg gezellig, makkelijk begrijpbaar. Ik prepareer “Titia” tot internationaal zwerfkunststuk door haar op de achterkant zowel in het Nederlands als in het Engels te voorzien van uitleg over hoe om te gaan met deze vondeling en dat er vooral een mail gestuurd moet worden naar info@anjavandepoll.nl als
men  haar tegenkomt. Vind je haar, neem haar dan mee, maar laat haar na een tijdje ook weer los door haar in een openbare gelegenheid neer te zetten of aan iemand te geven. “Titia” krijgt ook een nummer, Wildart No. 1.

In een gewone Albert Heijntas past “Titia” niet, ze is 50 x 50 cm. Dus wordt het zo’n turkentas met kleurrijke print. “Titia” zomaar in een café of winkel achterlaten vind ik te gemakkelijk, zeker op een zaterdagmiddag in de drukke binnenstad van Amersfoort. Ik hang de tas aan mijn fietsstuur en fiets op 11 oktober 2008, een prachtige nazomerdag om 12:00 uur het bos in, richting Soestduinen, net over het spoor, voor “De Kabouterhut” linksaf. Het is druk op dit pad, hetgeen mijn plannen dwarsboomt. Ik ben druk in gedachten over hoe en waar. Zal ik haar bij de duinen neerleggen of toch iets meer beschut onder de bomen? Ik minder vaart zodat een bejaard stel me kan inhalen, wil een paar keer afstappen om een plekje te onderzoeken, maar steeds komen er tegenliggers of lopen er ineens wandelaars in de buurt. En dus fiets ik verder en verder het bos in. Dan kom ik in een stukje bos waar de bomen sprookjesachtig grillig groeien. Even is er niemand in zicht. Ik zie een soort natuurlijke ezel, van omgewaaide berkenboompjes en weet : hier neem ik afscheid van “Titia”. Nog één keer kijk ik om me heen, haal haar uit de turkentas, geef haar een afscheidszoen en zet haar neer. Geen afscheid zonder afscheidsfoto en dus pak ik mijn camera uit mijn rugzak en leg ons laatste moment samen vast. Resoluut draai ik me om en loop terug naar mijn fiets en vertrek, “Titia” alleen en in onzekerheid achterlatend…

Weerman Peter Timofeef heeft die avond een gunstig weerbericht voor Nederland en dus ook voor “Titia” die mogelijk moederziel alleen in het bos moet overnachten. Een droge nacht met daaropvolgend een zonnige zondag. Mooi wandelweer, mooi fietsweer, dus ook mooi vondelingenweer. De ochtend is bewolkt, pas in de namiddag breekt de zon door. Ik zit op mijn balkon en teken. Mijn gedachten dwalen af, richting het sprookjesachtige bos,
naar “Titia”. “Zou ze al gevonden zijn?” vraag ik me af. Ik start mijn pc op en bekijk mijn mailberichten. Niets. Geen teken van leven… Ik ga door met tekenen, zet een CD op, geniet van de warme zon en het verkoelende briesje. Weer gaan mijn gedachten ervan door. Ik brand van nieuwsgierigheid. WAAR IS TITIA?

De onzekerheid is niet langer te verdragen, ik spring op mijn fiets en rijd dezelfde route als gisteren. Opnieuw na de spoorwegovergang linksaf het fietspad op richting Soestduinen. Sneller dan verwacht sta ik voor het sprookjesachtige bos. Ik zie de natuurlijke ezel van berkenboomstammetjes, maar van “Titia” is geen spoor. Gelukkig ligt ze niet vernield in de bosjes, gelukkig hangt ze niet vastgespijkerd aan een boomstam, gelukkig ligt ze niet op de treinrails. Ze is weg. Verdwenen. Dat maakt me nog nieuwsgieriger. WAAR IS TITIA? Thuisgekomen start ik de mail weer op. Niets, geen enkel bericht. Ik fantaseer dat ze door een Duits echtpaar is meegenomen naar Beieren, waar ze bij thuiskomst tussen de koekoeksklokken aan de wand van de plaatselijke Bierstube genageld is. Of is ze in een 2e huis in België, Luxemburg of Frankrijk. Of misschien ergens in het Gooi of het Soesterkwartier, meegevlogen op missie naar Urugzan?  

Op 13 oktober 2008 zit er een bevrijdend mailtje in mijn inbox. “Titia” is terecht! Ze heeft onderdak gevonden bij Gerard B. te Soesterberg. Ik ben helemaal lyrisch! Niet alleen heeft “Titia” onderdak gevonden, maar ze heeft het 1e deel van haar lange reis    goed doorstaan! Nu kan ze haar volgende etappe ingaan en kijk ik uit naar haar volgende stap en de berichtgeving daarover!

Het is 2 november 2008 als Gerard B. zich weer meldt: Na drie weken in een huiskamer in Soesterberg te hebben gehangen is  "Titia" afgelopen zaterdag terecht gekomen in Zeist bij het hertenkamp aan de Woudenbergseweg. Duidelijk zichtbaar onder een oude herinneringsbank. We hopen dat de vinders er evenveel plezier en gespreksstof aan zullen hebben. We zullen de site blijven volgen. Gerard B. hartstikke bedankt voor je leuke mail en het droppen van Titia. M'n hart maakt een vreugdesprongetje. Ik had al minstens 5 mailtjes aan Gerard geschreven met de vraag "wat heb je met Titia gedaan"  maar delete ze toch maar weer zonder ze te verzenden, wetende dat ik gewoon geduld moet hebben. Vandaag dus een nieuwe etappe! Wat een leuke plek: het hertenkamp. Ik ben zo benieuwd wie haar gevonden heeft!

Op 5 november 2008 komt er een anoniem bericht binnen.  "I have seen TITIA! She was in Sotteville - France, laying at the beach. Wow, what an amazing woman. She has  beautiful breasts. Very hot! I like her very much. It's very special you can create women like Titia.I want to see more of those women and I like to see you as well. Does Titia look like you? I hope so." Het blijkt een grap te zijn. En zo blijf ik in het ongewisse.

Pas jaren later, op 17 januari 2012 krijg ik een totaal onverwacht bericht van Kitty. "Beste Anja, Wat zal je blij zijn te horen dat Titia nog steeds in haar goede kleurrijke staat is! Ik ga de muur schilderen en haalde haar er af en zag weer de achterkant van jouw geweldige creatie. Ik heb haar gekregen van iemand uit de Utrechtse wijk Lunetten, ongeveer 2 jaar geleden. Ze is liefdevol door mij opgehangen in Hillegom en ik heb er veel van genoten, ze werd een goede vertrouwde blikvanger. Vol schaamte moet ik bekennen dat ik haar dus niet na een maand weer heb vrijgelaten. Wat wil je dat ik met Titia doe? Ik kan haar in de kantine op mijn werk in Leiden neerzetten zodat zij verder op reis kan gaan. Ik kan het ook naar de buren brengen die heten ook van de Poll. Ik zal er een foto van maken van de plek waar ik het achter laat.Als je wilt kan ik dat weer aan jou mailen. Ontzettend bedankt voor het beschikbaar stellen van Titia! Ik ga haar heel erg missen!!!!Vriendelijke groeten, Kitty"

Ik antwoord Kitty: Hallo Kitty, Nou ja, wat een verrassing! Ik was namelijk in de veronderstelling dat Titia voorgoed van de aardbodem verdwenen was. Maar nee, niets is minder waar! Jaaaaaaaaa! Zorg dat Titia haar reis vervolgt. je mag zelf kiezen hoe.
Stuur me een foto van waar je haar uitgezet hebt, a.u.b.?

Al op 30 januari 2012 meldt Kitty zich opnieuw: "Beste Anja, Het is gelukt hoor! Volgens plan, wel enkele dagen later dan gepland, ze staat weer op een nieuwe 'lener' te wachten! Ben heel benieuwd of het er morgen nog staat! Dat laat ik je morgen weten! Vriendelijke groeten, Kitty". De mail gaat vergezeld door twee foto's. Zo te zien is Titia inderdaad in de bedrijfskantine in Leiden geplaatst.

Op 15 maart 2012 krijg ik weer een mail van Kitty. Ze schrijft: Nadat Titia ruim 4 weken in de bedrijfskantine heeft gestaan en ik haar op de grond achter een tafel zag staan, heb ik haar, teleurgesteld dat ze er nog stond, weer meegenomen. Een paar keer heb ik op het punt gestaan om haar buiten ergens neer te zetten. Wat is dat moeilijk! Ik durfde het niet! Gelukkig is het nu via een paar daagjes Hoofddorp, richting Nijmegen verhuisd. Titia is meegenomen door een kunstschilder uit Nijmegen. Ik heb er nu geen zicht meer op en heb haar dus definitief losgelaten! Dat voelt goed! Haar elke keer in de bedrijfskantine te zien staan veranderde van “onbegrijpelijk” in een stemming van ‘’jeetje wat moet ik nu doen’’, ik voelde me nog steeds verantwoordelijk voor haar! Nu voelt het goed, ze is definitief op reis! Ik hoop dat er snel een berichtje op jouw site staat zodat ik haar op verre afstand toch nog kan volgen! Vriendelijke groeten, Kitty

Heb jij haar gezien? Heb jij haar gevonden? Geef haar door!
Ben jij haar tegengekomen bij iemand aan de wand? Lekker laten hangen, maar mail me over haar carričre, haar reis, haar belevenissen.
Vraag de huidige, tijdelijke bezitter of jij haar een poosje onderdak mag geven, maar houd haar niet te lang… ze is immers op weg de wereld te veroveren.


Anja van de Poll
www.anjavandepoll.nl / info@anjavandepoll.nl

Terug naar de startpagina